sync NaSrul07
Deok-sun! Awak akan lambat ke sekolah! Cepat sikit!
Baiklah!
Saya pergi dulu!
Masinnya.
Saya pergi dulu!
Nak ayah hantarkan awak?
Tak mengapa. Saya ada kereta juga.
Kereta?
Hai, Air Jordans.
Saya pergi dulu...
Tiada sesiapa di rumah, bukan? Saya tahu.
Oh ya, beg saya.
Encik! Cepatlah bertolak!
Cepat pergi!
Nah! Ambil ni!
Apa hal?
Dong-ryong.
Maaf...
Maafkan saya. Apa hal ni?
Biar betul.
Encik, jalan sekarang!
Adakah saya patut balik sahaja?
"Episod 4: Tak Terdaya"
Saya mahu pergi ke kolej.
Budak gila. Awak mesti sudah hilang akal.
Tetapi, baguslah.
Saya akan belajar, mulai hari ini.
Dapatkan saya seorang tutor.
Apa... tutor apa?
Kakak awak belajar di Universiti Seoul!
Belajar sahajalah dengan dia, usahlah membazirkan duit!
Belajar daripada kakak awak.
"3 tahun lalu"
Pindahkan.
Pindahkan kesemuanya kecuali "x" ke sebelahnya.
2x sama dengan 6 tolak 8.
Apalah.
Awak pasti?
Hei, bodoh!
Bukankah saya dah suruh untuk negatifkan nombor apabila dipindahkan ke sebelah lain?
Ya, puan.
Berapa kali harus saya beritahu awak?
Awak ni kosongkah di dalam? Tiada otak?
Ini subjek tahun pertama sekolah menengah!
Semester pertama tahun pertama lagi!
Kalau awak ni bodoh pun, takkanlah ini pun awak tak boleh selesaikan?
Ada sesuatu yang betul-betul tak kena dengan awak.
Semuanya hanyalah bahan lawak kepada awak.
Awak tak ambil serius tentang apa-apa pun.
Mata awak pun suram sahaja.
Ya, Tuhan. Awak boleh buat saya jadi gila.
Apa yang saya cuba katakan ialah, fokus setiap hari.
Kalau awak bodoh, cubalah buat betul-betul!
Awak ingat hidup ini senang saja?
Awak tahu tak, yang melekat pada leher awak tu, kepala awak.
Kenapa awak bawanya ke sana sini? Jangan gunakan saja untuk peragakan rambut awak.
Gunakan untuk belajar!
Guna kepala awak tu!
Bagaimanapun, orang bodoh boleh menghafal juga.
Jangan cuba untuk faham, hafal saja!
Faham tak? Bodohnya awak ni!
Apalah.
Sakitnya dada saya.
Saya rela mati daripada belajar dengan dia.
Saya akan ke bilik bacaan mulai sekarang.
Mak. Masalah dia ialah kurang konsentrasi.
Dia takkan dapat bertahan sepuluh minit di meja belajar.
Saya tak pernah tengok dia di meja belajar.
Tapi awak semua tahu tak, ayah dengar
ada sesuatu yang sangat bagus untuk masalah konsentrasi.
Apa?
Awak sangat bertuah kerana dapat saya sebagai ayah awak.
Juga, awak patut bersyukur kerana
tinggal di blok ini.
Mesti awak sibuk. Maaf.
Awak tahu bermain Baduk?
Awak jalan dulu.
Awak nak makan mi segera?
Awak nak saya masak?
Oh, Tuhan.
Dari mana awak dapat ikan masin mahal ni?
Saya belikan kerana ada jualan murah tadi.
Jadi saya beli satu kotak.
Makan cepat, ayah Bo-ra. Baik.
Suami saya tak pernah makan ini di rumah.
Bagaimana caranya untuk makan ikan ini?
Ambil saja dengan tangan dan makan.
Kami pun baru saja makan ikan ini.
Baiknya mak Jung-bong.
Awak sungguh pemurah. Sanggup berkongsi
makanan mahal dan berharga sebegini?
Di rumah kami hanya ada cukup-cukup makanan sahaja.
Oh, Tuhan...
Lihatlah betapa banyak daging di sini.
Oh, Tuhan...
Saya boleh mati di sini!
Sedapnya!
Saya dengar akhir-akhir ini Deok-sun belajar bermain Baduk?
Saya dengar bermain Baduk sangat bagus untuk meningkatkan kosentrasi seseorang.
Mesti permainan itu susah bagi dia.
Mungkin dia tak dapat bertahan lama.
Hei, kenapa awak berkata begitu?
Apa maksud awak dia tak boleh bertahan lama?
Sehari sahaja dan dia akan berhenti.
Saya tahu saya tak patut cakap begitu tentang anak saya sendiri
tetapi dia memang tiada bakat belajar.
Tapi awak tahu tak, saya ada dengar sesuatu juga.
Saya dengar bermain Baduk memang bagus
untuk meningkatkan kosentrasi seseorang.
Kenapa dengan awak? Kenapa tak makan?
Tambahlah lagi nasi. Apalah.
Kenapa awak tak makan?
Awak nak tukar?
Saya bukakan untuk awak. Awak selesaikan ini.
Nah!
Ambil ni! Selesaikan.
Saya nak ke bilik air.
Awak! Bagaimana dengan pelajaran Jung-bong?
Kurang 50 hari lagi ke peperiksaan, bukan?
Tiga, dua, satu. Mula!
Pantas...
Dapatkan sedikit taucu.
Awak pergi ke mana awal-awal pagi ni?
Hari ini hari jadi isteri saya!
Saya nak masakkan sup rumpai laut.
Saya masuk dulu.
Budak tak guna!
Ayah bunuh awak!
Maaf.
Saya pergi dulu!
Awak tahu kita akan makan malam di luar, bukan?
Balik awal.
Saya akan belajar sampai lewat malam.
Tapi hari ni Sabtu.
Awak nak mati?
Saya perlu balik sebelum pukul 5 petang, bukan?
Kenapa dengan kasut awak?
Apa? Kenapa? Apa?
Awak tak tahukah? Ini kasut Air Jordans. Kenapa?
Awak akan kena tangkap dengan Pasukan Pemimpin kalau awak pakai kasut tu.
Awak tak tahukah, bodoh?
Minggu lepas, Sun-woon dah masuk Pasukan Pemimpin.
Baguslah, bodoh.
Awak pun sama.
Hari ni tak perlu bawa makanan bekalan.
Makan saja nasi yang terlekat pada dagu awak tu, bodoh.
Selamat tinggal.
Kita dimana? Kita sudah sampai? Kita boleh turun sekarang?
Jauh lagi.
Takkanlah saya akan tinggalkan awak?
Deok-sun. Awak di mana? Awak boleh dengar saya?
Jawap saya, Deok-sun!
Jangan panggil nama saya.
Encik! Apalah...
Apa yang terjadi? Ada kemalangankah?
Kita dah sampai? Kita boleh turun, tak?
Apa yang terjadi?
Sayang! Sudah hampir waktunya!
Awak dah cantik tu! Jom pergi!
Pukul berapa sekarang?
Pukul 4.33 petang. Dah hampir waktunya!
Jung-hwan! Jung-bong!
Awak berdua pun cepat sikit!
Awak semua ni bersiap-siap
sebab kita nak keluar makan.
Apa ni? Betulkah ini anak ayah?
Awak ni pelakon?
Awak nampak bergaya hari ini.
Baju baru?
Semalam pun saya pakai baju ni.
Mana abang awak? Suruh dia keluar.
Abang. Jom pergi.
Hari ni hari jadi mak. Kita akan makan di luar.
Saya takkan melangkah setapak pun selagi saya tak selesaikan ini.
Ini perlawanan yang saya perlu tawani.
Kita akan makan daging kutlet.
Saya mungkin akan pening kalau buat ni dalam kereta.
Alahai. Kenapa lama sangat mak awak ni?
Sayang! Mi-ran!
Na Mi...
Sayang, kenapa bahu awak kembang sangat?
Bolehkan saya tinggal di rumah?
Tak boleh. Keluarga mesti bersama-sama.
Cepat masuk kereta.
Ayah ada barang di hadapan, jadi semua orang duduk di belakang.
Ayuh, Kitt.
"Kedai Elektronik Keum Sung"
Sayang, kita dah habiskan semua kerang sumbat tu?
Ya.
Patutnya awak belilah lagi sebelum semuanya habis.
Awak tahu saya sangat suka makan kerang tu!
Tutup mulut dan makan sajalah!
Awak tahu tak itu bukan senang untuk dibuat?
Nak bawak balik ke rumah dan rebus pun lama
kemudian saya kena masukkan sos ke dalam setiap satu!
Awak ingat kerang-kerang itu tumbuh atas pokok?
Ada saya suruh awak reneh daging rusuk
atau bakar ikan untuk saya?
Saya paling suka kerang sumbat!
Takkan itu pun awak tak boleh buat!
Dan awak nak marah sangat kenapa?
Betullah yang Socrates cakap,
Isteri yang teruk masih seorang isteri.
Salah saya kerana beri muka kepada awak selama ni!
Awak tahu?
Awak suka merepek.
Bersyukurlah saya boleh tahan dengan orang macam awak ni!
Tak bersopan, tak menawan.
Saya ni memang wanita yang tak bertuah
Tapi mesti saya ada kelebihan
yang buat kita ada tiga anak!
Tutup televisyen tu!
Telinga awak tersumbatkah?
Saya patut buang televisyen tu.
Perlahankan bunyi, bodoh!
Sekarang waktunya untuk tengok TV?
Tahun depan awak dah masuk tahun pertama, awak dah belajarkah?
Dia macam ni ikut perangai awaklah.
Apa? Kenapa salah saya pula?
Bagaimana ini boleh jadi salah saya?
Kalau dia macam saya, dia pasti jadi pelajar paling cemerlang.
Semua ni sebab dia macam awak.
Apa awak cakap? Ulang sekali lagi.
Kenapa dengan otak saya? Beritahu saya!
Sejujurnya, awak tak tamat pengajian sekolah menengah pun.
Kita dah setuju takkan cakap depan mereka!
Awak mulakan dulu!
Keluar! Saya cakap, keluar!
Kenapa awak layan dia sebegitu?
Boleh saya ambil pesanan?
Hidangan paling sedap dalam menu kami ialah kutlet daging khinzir.
Empat kutlet daging khinzir.
Ayah, saya nak daging lembu.
Saya nak stik Hamburg.
Kutlet daging khinzir di sini adalah yang paling sedap.
Daging lembu. Hamburg.
Dua kutlet daging khinzir, satu kutlet daging lembu,
dan satu skit Hamburg.
Satu skit Hambak...
Satu stik Hamburg, ya.
Ingin dipadankan dengan nasi atau roti?
Nasi. Saya pun.
Baiklah.
Bagusnya makan bersama di luar bersama keluarga.
Ayah pasti tiada keluarga yang lebih harmoni selain keluarga kita.
Betul tak, Jung-bong?
Ya, ayah. Ayah pun makanlah.
Bila ayah tengok anak-anak dan isteri makan dengan gembira,
ayah dah cukup puas.
Jung-hwan. Awak nak stik lagi?
Awak nak ayah pesan satu lagi?
Saya dah pesan.
Kenapa awak cakap banyak sangat?
Nanti air liur awak termasuk dalam makanan pula. Hentikan.
Baiklah.
Apa yang terjadi? Apa?
1, 2, 3.
Nah.
Saya ambilkan gambar untuk awak semua.
Baik. Terima kasih! Tak mengapa!
Marilah ambil satu! Ambil satu gambar bersama-sama.
Tolong ambilkan satu.
Saya pun tak nak.
Jung-hwan, marilah bergambar.
Jung-bong, ambil satu saja dan awak boleh sambung makan.
Bila lagi kita nak ke restoran sebegini?
Marilah. Jung-hwan, awak boleh makan lepas kita ambil gambar.
Cepat. Letak dulu garfu awak.
Sayang. Awak cantik sangat.
Tengok situ. Dia sedang menunggu.
Cepat...
Inikan hari yang istimewa! Kita patut ambil satu gambar.
Dia sedang menunggu. Tengok, senyum!
Senyum... okey?
Okay, senyum! Daging kutlet!
1, 2, 3.
"Setiap hari denganmu"
"Bilik Bacaan, Jangan Tidur"
Belajarlah, bodoh!
"Saya hanya boleh berikan awak gula-gula"
"Saya hanya boleh berikan awak cinta"
"Kenapa burung berterbangan?"
"Kenapa angin bertiupan?"
"Dengan sepenuh jiwa dan raga, saya hanya boleh berikan awak"
"Hanya cinta"
Jung-hwan. Ayah awak beli Italiano!
Aiskrim berkualiti! Italiano!
Cepat keluar. Kita makan sama-sama.
Kim Jung-hwan!
Ayah letak atas meja kalau begitu.
Nanti awak keluar makan ya!
Anak sulung ayah! Jom makan aiskrim!
Hei, anak sulung ayah. Awak tak nak aiskrim?
Ayah tinggalkan di dapur kalau begitu.
Nanti keluarlah makan sedikit.
Di Pertandingan Baduk hari ini,
6-dan Choi Taek dikalahkan oleh pendatang baru Park Joon-young.
Park menewaskan 6-dan Choi Taek dengan 123 gerakan.
Choi Taek telah ditinggalkan sejak permulaan
dan dia seakan-akan berputus asa ketika di pertengahan permainan.
Dia telah dikalahkan oleh takdir sebelum ini,
dak kali ini dia menunjukkan kelemahannya kepada pendatang baru.
Ramai yang tertanya-tanya
sama ada ini adalah zaman kejatuhannya.
Hei, Dong-ryong. Hari ini, Taek...
Mak nak ke mana?
Mak nak ke rumah Taek untuk berikan sedikit lempeng kimchi.
Mak dengar dia kalah hari ini!
Jangan sebut apa-apa tentang itu.
Nanti dia rasa lebih teruk.
Kenapa? Awak nak pergi ke mana?
Tak adalah. Atas sini sahaja.
Awak lapar? Tak, saya okey saja.
Sudah pukul berapa?
Awak tak beri makanan kepada anjing, Haeng Gook, hari ni, bukan?
Cepat pergi beri makanan.
Awak nak saya lakukan itu?
Habis tu awak nak saya lakukannya di usia sebegini?
Saya malulah.
Oh, Presidan Kim!
Awak nak kemana?
Bilik air.
Tolong beri makanan kepada Haeng Gook. Baiklah.
Haeng Gook.
Ya, Tuhan. Terperanjat saya!
Buat bunyi sikit bila berjalan, boleh?
Awak tu pun sama.
Awak pergi ke mana?
Bilik bacaan. Untuk belajar.
Tengoklah tu, menipu saja.
Awak pasti awak bukan gali kubur?
Awak ni zombikah?
Awak ni sebenarnya berapa tahun?
Makan aiskrim lewat-lewat malam begini.
Ya, Tuhan. Awak takutkan saya!
Apa kena dia ni?
Deok-sun. Awak ada grafit pensil?
Ikut saya. Saya bagi awak sedikit.
Awak tidurkah?
Saya buatkan awak lempeng kimchi.
Taek dah tidur?
Kita buat seperti tiada apa yang berlaku.
Dia lebih susah berbanding biasa.
Jangan terlalu risaukan dia.
Nanti awak buat dia rasa lebih teruk.
Pura-pura saja seperti tiada apa yang berlaku.
Saya pergi dulu.
Makan sikit.
Mak. Ia bermula hari ini, bukan?
Ya!
Mak Jung-bong beria-ia masukkan awak!
Tak nak! Saya dah cakap, saya tak nak belajar dengan dia!
Sayang. Hari ni tiada kerang sumbat juga?
Diamlah. Jangan makan.
Belajar sajalah!
Sekurang-kurangnya demi kakak awak!
Saya cakap tak nak!
Mereka benarkan awak sertai mereka walaupun
Jung-hwan yang sebenarnya mendapat tutor. Secara percuma.
Diam.
Awak tak faham lagi?
Ia bagaikan mak Jung-bong berikan kakak awak
duit elaun untuk ajar tuisyen.
Awak rasa Jung-hwan perlukan tuisyen?
Awak seorang sahaja di blok ini yang perlukan tuisyen!
Dong-ryong pun sama.
Ayah Dong-ryong seorang cikgu! Jadi kenapa dia perlukan tuisyen?
Apa-apapun, kami dah memutuskan untuk mulakan hari ini, jadi jangan banyak mulut.
Belajar saja. Jangan lihat dia sebagai kakak awak.
Fikirkan dia sebagai cikgu awak!
Saya tak nak. Saya betul-betul tak nak.
Dan kenapa awak tak nak?
Jung-hwan dan Sun-woo adalah
pelajar nombor satu dan nombor dua pun datang.
Kenapa awak degil sangat?
Jangan degil sangat! Pergi sajalah!
Buat apa yang mak awak cakap...
Sun-woo pun datang...
"Ring, ring, ku menjawap panggilanmu"
"Ku mendengar suaramu"
"Kau katakan, tak dapat menahan hatimu untukku"
"Susah-susah saja kau menelefonku"
"Matahari dan bulan pun tersenyum"
"Bagaikan mereka melihat cinta kita"
"Rasakan dengan hatimu"
Abang.
"Sedalam mana cintamu padaku"
"Katakan dengan bibirmu"
"Yang kau telah mencintaiku sejak dahulu"
"Rasakan dengan hatimu"
Sejuknya!
"Sedalam mana cintamu padaku"
Ayah nak jus tak?
Awak minumlah.
Cepatlah bersiap.
Budak-budak tu akan datang sekejap lagi.
Saya tak mahu mereka rasa janggal, mari kita keluar.
Saya cakap, mari kita keluar!
Awak keluarlah. Saya tinggal di sini saja.
Ayah Jung-bong selalu saja dengan awak, di mana dia?
Saya tak tahu! Dia merajuk sebab apa lagi kali ni.
Apalah. Macam budak-budak.
Datang sini! Minumlah.
Kenapa minum siang-siang hari ni?
Saya risau apa pula orang lain cakap nanti.
Mana ada orang lain, dan kita semua kawan.
Tapi, mana ayah Bo-ra?
Kenapa awak berdua tak keluar bersama-sama?
Boleh dia minum bersama kita.
Saya tak tahu. Dia keluar pagi tadi
berjumpa dengan kawan-kawannya.
Saya harap dia boleh bawa No-eul ke tempat mandi awam
ataupun tolong saya buat kerja rumah.
Dia tu memang mementingkan diri.
Dia tak kacau awak pun. Bagusnya.
Apalah, awak ni. Berhenti mengeluh.
Kalaulah ayah Bo-ra ada sedikit sifat ayah Jung-bong,
Saya akan pikul dia setiap hari.
Dan layan dia seperti raja.
Seronok sehari dua saja. Percayalah.
Saya harap dia pergi berjumpa dengan kawan-kawannya atau pergi berjalan-jalan
pada hujung minggu.
Apa yang dia buat hanyalah ke sana dan ke mari di rumah. Saya dah jemu.
Awak berdua ni memang tak beradab.
Awak semua sedang persendakan saya kerana saya janda?
Awak semua sedang menunjuk suami masing-masingkah?
Hidup awak paling seronok, sejujurnya.
Ish. Paling seronok. Biar betul.
Awak pergilah keluar bersama ayah Taek.
Sudah takdir awak berdua tinggal di blok yang sama.
Apa awak katakan? Awak gilakah?
Apa salahnya?
Tengok tu. Macam jodoh saja. Itu ayah Taek.
Tapi... hidup dengan dia
macam hidup dengan batu.
Tapi dia ada banyak duit.
Kehidupan Sun-young kita ni akan mekar di usia emas!
Apa faedahnya?
Nak dengar dia cakap dua patah perkataan sehari pun susah.
Saya kena menahan diri, di usia begini?
Saya boleh bersama seseorang yang tiada duit,
tapi tidak dengan seseorang yang tidak menyeronokkan.
Bagaimana dengan suami saya?
Tak mengapa, terima kasih. Awak boleh simpan dia.
Saya memang berniat nak pergi ambil!
Tak mengapa, lagipun awak tinggal di sini, jadi...
Bagaimana dengan Taek?
Awak... tahu sajalah.
Berlakon saja macam tiada apa yang berlaku.
Ya.
Bukannya dia boleh menang setiap masa. Kadang-kadang dia perlu kalah juga.
Kami takkan cakap apa-apa pada dia.
Saya tahu hari ni hari Ahad, tapi blok ini terlebih sunyi pula.
Mana budak-budak tu?
Mereka sedang belajar diajar oleh Bo-ra.
Apa?
Mereka akan jadi pelajar junior tak lama lagi.
Itulah sebabnya mereka sedang diajar oleh Bo-ra.
Kawan kita ini berjaya mengubati anak-anak kita!
Bukankah mengajar tuisyen menyalahi undang-undang?
Apa salahnya jika ia sesama kita sendiri?
Siapa yang akan laporkan kita?
Betul tu.
Adakah awak akan melaporkan kami?
Mari kita minum. Tidak mengapa...
Tengok tu, dia akan pergi laporkan kita. Nah, ambil satu!
Awak juga ada di sini?
Ya.
Bukankah ayah awak seorang cikgu?
Bagaimanakah jika dia laporkan kita kepada Lembaga Pendidikan?
Adakah awak beritahu ayah awak tentang kita?
Ayah saya sibuk. Mak saya yang daftarkan saya untuk ini.
Kenapa ayah awak sibuk? Hari ini hari Ahad.
Ayah saya...
mengajar tuisyen.
Awak semua fikir saya guru sains, bukan?
Itu semua merepek!
Saya...
bukan guru sains tetapi apa?
Seorang guru muzik!
Tepat sekali!
Baiklah. Boleh saya dengar?
Kita akan mulakan dengan jadual berkala. Sedia?
1, 2! 1, 2, 3, 4!
Dekan itu...
Bukan, ayah awak. Dia guru mata pelajaran kima.
Dia juga mengajar matematik?
Dia mengambil bidang matematik ketika di kolej.
Sungguh tidak disangka, bukan?
Apa jadah...
Baiklah. Formula kuadratik.
1, 2! 1, 2, 3, 4!
"x bersamaan negatif b campur atau tolak punca kuasa"
"b kuasa dua tolak 4ac semuanya bahagi 2a"
"Selesai!"
Budak-budak tak guna.
Fizik.
Biar saya uji awak berdua dengan fizik.
Soalan yang mudah saja.
Soalan sekolah menengah.
Awak tahu formula F sama dengan ma, bukan?
Jung-hwan yang mempunyai berat badan 70 kilogram,
melanggar Sun-woo dengan kuasa 20 Newton.
Apakah kadar pecutannya?
Bagaimana awak boleh bertahan dengan itu?
Mesti sakit.
Awak bertahan dengan baik.
Kalau awak tak cedera, sudah cukup bagus.
Jus.
Minumlah.
Terima kasih, Jung-bong.
Sama-sama.
Awak nak ke mana?
Saya nak tanya Taek cara untuk selesaikan ini.
Taek tidak ada di rumah. Dia pergi ke kelab.
Kami pun sudah jarang dapat berjumpa dengannya.
"Kelab Baduk Korea"
Kenapa awak ke sini pada hari Ahad, tuan?
Sama juga dengan Taek.
Hari ini hari Ahad, jadi awak patut berehat.
Bagi dia, permainan pada kadar ini menenangkan.
Bagaimana awak boleh sentiasa menang?
Ada kekalahan.
Mereka kata kekalahan ialah cara untuk menimba pengalaman.
Anggaplah ini satu pengalaman yang baik
dan lupakan saja.
Walaupun begitu, awak masih dianggap pemenang dalam permainan ini.
Tidak mengapa...
Jangan risaukan tentangnya.
Orang lain kalah 20 ke 30 kali setahun.
Dengan kadar kemenangan awak sebanyak 70 peratus...
ia sangat menakjubkan!
Kenapa awak ke sini?
Awak tak pernah keluar pada hari Ahad.
Saya ke sini untuk memujuk Taek.
Awak tidak apa-apa, bukan?
Mestilah. Walaupun awak ialah Choi Taek Yang Hebat,
awak tidak semestinya menang sentiasa.
Awak juga masih ada perlawanan akhir.
Tidak mengapa...
Jangan risaukan Taek. Ya.
Saya lebih risaukan hidup awak semua!
Saya sangka awak tahu sedikit sebanyak bahasa Inggeris.
Awak semua. Bahasa Inggeris hanya perlu dihafal.
Hafal saja!
Lupakan semua benda lain dan mula menghafal. Okey?
Adakah awak tahu apa-apa perkataan?
Adakah awak tahu frasa yang selalu digunakan?
Mestilah! Awak ingat saya siapa?
Jadi, apa dia?
"I, my, me, mine."
"You, your, you, yours."
Itu terlampau mudah!
"He, his, him, his." Naik gila saya dibuatnya!
"She, her, her, hers."
"We, our, us, ours."
Saya juga boleh berbahasa German.
"Der, des, dem, dem, die, der, der, die."
"Das, des, dem, das, die, der, dem, die."
Awak tak terlupa yang kita perlu pergi
ke sekolah Deok-sun esok, bukan?
Saya tak tahu pukul berapa saya akan habis kerja.
Awak sajalah yang pergi.
Mereka suruh kita berdua datang!
Ini perjumpaan kali pertama tentang masa depan dia.
Macam mana saya boleh pergi seorang?
Baiklah! Cukup!
Saya akan pergi.
Selamat tinggal. Okey.
Jangan bercakap dengan sesiapa dalam perjalanan pulang.
Telefon rumah sejurus selepas keluar dari bank.
Kenapa awak tak telefon?
Tengok ayah Jung-bong.
Dia telefon setiap jam selepas dia tutup kedai.
Suami orang lain...
Baiklah! Cukup!
Saya bukan anak awak.
Awak hanya membebel setiap kali saya nak bercakap.
Tutup mulut awak...
Oh, Taek...
Mesti dia rasa sangat kecewa.
Jangan katakan apa-apa yang boleh buat dia marah. Hati-hati.
Berani awak suruh suami awak hati-hati...
Encik Choi! Helo!
Oh, ya. Nah.
Ambil satu.
Apa kata awak dan ayah awak
datang makan malam di rumah kami malam ini?
Saya akan masak sup rumpai laut hari ini.
Awak sukakan sup rumpai laut, bukan?
Tidak mengapa.
Jadi...
Okey. Selamat tinggal.
Sedihnya... Biar saya...
Awak dah nasihatkan Haeng-gook?
Kenapa tawarkan sup rumpai laut kepada seseorang yang kalah dalam pertandingan?
Oh, Tuhanku!
Ia sebuah perumpamaan untuk kegagalan. Betul cakap awak.
Apa patut saya buat? Saya betul-betul terlupa.
Pergi beritahu dia dan minta maaf sekarang!
Awak baru saja pulang?
Bagaimana dengan makan malam?
Saya sudah makan.
Taek.
Kuatkan semangat, okey?
Baik.
Bagaimana pula dengan ayah awak?
Dia kata dia tidak mahu.
Nanti dulu.
Makan malam, sayang.
Nanti sejuk pula sup itu.
Saya tak tahu apa sebab dia sedang marah-marah.
Awak nak ke mana tu? Awak tak nak makan malam?
Saya nak ke rumah Taek. Saya akan makan dengan budak-budak itu.
Jangan ganggu Taek
dan balik awal! Baiklah!
Hei. Makan.
Baiklah.
Bukankah itu Kim Hye-soo?
Cantiknya dia.
Adakah dia sudah berumur 22 atau 23 tahun?
Dia berumur 19 tahun!
Dia lebih muda dari Bo-ra.
Oh, Tuhan. Dia berumur 19 tahun?
Bagaimana dia boleh begitu pandai berlakon?
Tengoklah muka dia. Dia cantik.
Siapa yang tak cantik pada umur 19 tahun?
Saya juga cantik ketika berumur 19 tahun.
Merepeknya.
Bila saya bertemu awak, awak berumur 18 tahun.
Tidak ada satu bahagian pun pada awak yang cantik.
Kemudian saya bercinta dengan Il-hwa atau Yi-hwa?
Tolonglah. Awak tahu bagaimana rupa awak dahulu?
Kulit awak sangat kering.
Nasib baik awak bertemu dengan saya.
Awak ni. Sampai hati awak bercakap
dengan suami awak begitu depan anak-anak?
Jelas ternyata awak tak berpelajaran.
Awak asyik merepek.
Jangan bergurau dengan saya.
Jangan bergurau dengan saya?
Tengoklah cara awak bercakap!
Awak tak makan dan sekarang awak nak ke mana?
Ke rumah Taek. Jangan pergi...
Taek masih bersedih dengan kekalahannya.
Jangan lepak di sana. Duduk rumah!
Kami sangat berjaga-jaga untuk tidak menambah kesedihan dia.
Saya pergi dulu, mak!
Masa untuk makan malam! Awak nak ke mana?
Ke rumah Taek! Saya akan makan dengan yang lain.
Sun-woo...
Jangan katakan apa-apa kepada Taek!
Awak akan buat dia berasa lebih teruk...
Taek.
Taek...
Saya sedang mandi.
"Bonghwangdang"
Encik, Taek ada di rumah?
Ya, ada. Tetapi keadaannya sekarang tidak...
Taek! Saya dah sampai!
Encik! Helo!
Taek ada di rumah?
Ya. Tapi dia...
"Tidak perlu terangkan"
"Kalau awak cuba sendiri..."
"Saya tak tahu... Awak tahu?"
"Saya tak tahu"
"Saya juga tak tahu"
Helo. Taek ada...
Ya dia ada di sini. Dia dah lama di sini.
Ya.
Taek!
Saya dengar awak kalah teruk.
Elok sangatlah tu.
Awak dah memalukan kampung kita. Macam mana awak nak tunjuk muka sekarang?
Hi, Taek!
Saya dengar awak kalah.
Saya dengar mereka kalahkan awak dengan teruk sekali.
Ya. Sudah tiba masanya untuk awak kalah sekali.
Dah lama sangat awak menang.
Ia sebuah kesilapan. Kesilapan konon.
Pemain Baduk yang handal tidak akan lakukan kesilapan.
Adakah saya patut menang setiap hari?
Awak perlu menang setiap hari.
Awak tak boleh kalah, terkena sial,
terjatuh, atau membuang...
Tidak, awak boleh membuang air besar.
Tapi ia tidak dibenarkan berbau busuk.
Patutkah awak ketawa sekarang?
Mencarut sahaja.
Dengar sini, lakukan saja.
Jahanam.
Sun-woo.
Jahanam!
Cubalah! Cuba sahaja!
Jahanam!
Apalah.
Awak perlu lakukannya dengan sempurna.
Jahanam!
Jahanam! Betullah tu.
Jahanam!
"Sekolah Tinggi Perempuan Ssangmun"
Deok-sun ialah seorang yang ceria, rajin,
dan pandai berkawan.
Dia sangat pandai bersosial
dan personalitinya bagus...
Tetapi, keputusannya kali ini...
"Mi potong"
Apa awak sedang buat ni? Cepatlah!
Hujan ini...
Oh, tidak. Apa awak sedang buat ni? Cepatlah!
Setidak-tidaknya dia sepatutnya menahan pintu.
Kenapa hujan ni?
Boleh kami dapatkan dua mangkuk mi potong?
Saya mahu sujebi!
Kenapa tak tanya saya dulu sebelum membuat pesanan?
Baiklah. Pesanlah sujebi. Okey?
Boleh kami dapatkan satu sujebi dan semangkuk mi potong?
Bukankah saya dah kata, kita perlu fikirkan tentang pelajaran Deok-sun.
Saya kata, walaupun kita tak boleh dapatkan guru tuisyen yang baik,
setidak-tidaknya kita biar dia pergi tuisyen.
Kita hanya boleh perhatikan saja sekarang.
Dia masih ada setahun lebih lagi.
Tambahan pula...
awak tahu betapa susahnya kehidupan pekerja pejabat?
Mak-mak lain semua mengambil berat tentang pelajaran anak-anak mereka.
Kalau awak berjaya berbuat demikian, Deok-sun tidak akan dalam keadaan sebegini.
Oh, Tuhanku. Jadi, semua ini salah saya?
Salah sayakah Deok-sun mendapat tempat ke 999 di antara semua pelajar di sekolah?
Awak ingat senang membesarkan anak dengan gaji yang sangat kecil?
Kalaulah kami ada duit,
tak mungkin saya akan biarkan keadaan menjadi teruk.
Oh, Tuhan. Susahnya hidup.
Kenapa dengan kehidupan awak?
Adakah saya kehilangan rumah sebab berjudi atau apa-apa?
Adakah saya curang dengan awak?
Adakah saya seorang kaki botol yang memukul awak?
Cukuplah. Awak ni sangat menjengkelkan.
Mari kita makan mi.
Selamat.
Zaman sekarang, orang berkahwin dengan orang Cina.
Ia tersekat pada gigi saya sekali lagi.
Ia kotorlah.
Kenapa hujan pula ini?
"Tolong jangan tersalah ambil payung orang"
Kalau saya tak boleh bertukar suami,
patutkah saya cuba bertukar payung?
Alamak. Mana perginya payung saya?
Kenapa orang sanggup mengambil payung orang lain?
Adakah payung ini kepunyaan sesiapa?
Siapa punya ini?
Saya rasa pemilik payung ini terambil payung saya.
Saya rasa ia tidak dapat dielakkan.
Sejuknya!
Memang padan dengan nasib saya.
Kenapa awak lambat sangat?
Walaupun barangan orang lain nampak lebih bagus,
mereka ada kekurangan masing-masing.
Tunggu apa lagi? Pegang tangan saya.
Mari kita pergi.
Jung-bong! Jung-hwan! Mari makan penkek kimchi!
Okey!
Ayah? Marilah makan kimchi...
Hei, Dong-ryong.
Ayah saya sudah beberapa hari tidak bercakap dengan kami.
Awak rasa kenapa?
Ianya disebabkan awak, adik awak, atau mak awak. Salah satu daripadanya.
Jadi, apa patut saya buat?
Ianya sangat mudah untuk buat ayah awak berhenti marah.
Terima saja. Terima apa?
Ianya sangat mudah untuk buat ayah awak berhenti marah.
Terima saja. Terima apa?
Adakah itu Deok-sun?
Deok-sun, saya ada di dapur!
Oh, Presiden Sung!
Oh, Presiden Kim!
Seronok dapat bertemu awak!
Saya datang untuk dapatkan sedikit jus.
Saya makan malam dengan yang lain.
Perlahankan sedikit suaranya. Awak begitu sukakan siaran itu.
Saya sangat sukakannya.
Sedap.
Betulkah? Awak betul-betul suka makan kerang?
Tiada apa yang lebih menjemukan hati seseorang
daripada sesuatu yang sudah lama menjadi milik mereka.
Sedapkah?
Ia sedang hujan, mari kita minum soju?
Tiada apa yang lebih menjemukan hati seseorang
daripada sesuatu yang sudah lama menjadi milik mereka.
Walau bagaimanapun, satu lagi perkataan yang boleh menggantikan "jemu"
ialah "biasa" dan "selesa."
Perasaan selesa hanya boleh dirasai
setelah menghabiskan masa yang lama dengan sesuatu.
Dan hanya orang yang saya selesa
boleh betul-betul kenal saya, peluk saya, dan pujuk saya.
Kadangkala, awak sangat jemu dengan sesuatu
sehingga awak tidak mahu melihatnya
tetapi orang yang boleh melindungi saya
adalah "orang saya."
Orang yang saya dah biasa, dan selesa,
orang yang sudah menjadi orang saya buat jangka masa yang lama,
adalah orang yang tersayang.
Kita terlalu sayangkan mereka.
Tidak ada apa yang boleh dilakukan selain menyayangi mereka.
Teruklah.
Sun-woo. Ia sedang hujan di luar.
Saya sedang hujan.
Ia sedang hujan.
Hei, Taek.
Abang saya sudah mencubanya selama seminggu.
Awak cuba buat, kemudian beritahu saya cara untuk selesaikannya.
Saya akan beritahu dia cara yang sama.
Buka pintu ini!
Letakkan sesuatu!
Bukan itu...
Bagaimana dengan pembelajaran awak?
Awak betul-betul rasa pembelajaran mereka bagus?
Dia baru pertama kali belajar selepas 18 tahun.
Diamlah.
Saya dan Deok-sun mengambil keputusan untuk putus asa dengan matematik.
Gunakan sudu sajalah!
Tetapi bahasa Inggeris nampak mudah sedikit.
Saya juga rasa begitu. Saya yakin dengan peribahasa.
"Cannot hel-ping"
Maksudnya, "Saya tidak dapat menahan daripada..."
"I cannot help laughing!"
Maksudnya, "Saya tidak dapat menahan daripada ketawa."
Awak tidak tahu semua ini, bukan?
Nah.
Walaupun dia baru mula belajar hari ini,
saya pasti Taek akan buat lebih baik daripada kamu berdua.
Hei, Taek. Beritahu saya caranya sekali lagi.
Budak-budak! Keluar sebentar!
Boleh awak tolong saya angkat barang? Okey.
Jung-hwan, awak tolong kemas, okey?
Kejang... Kenapa ni? Awak tak apa-apa?
Awak tak apa-apa? Apa patut kami buat?
Kaki saya kejang! Saya tahu!
Jangan sentuh.
Lakukan sesuatu!
Meow!
Apa sedang awak buat?
Bukan begini?
Meow!
Hentikannya! Okey.
Jangan sentuh!
Habis tu awak nak saya buat apa?
Baiklah... meow!
Saya kata hentikannya!
Meow! Hentikannya!
Biar saya tengok. Lepaskan...
Sakitnya!
Meow... Saya kata hentikannya!
Biar saya tengok!
Hati-hati...
Apa sedang awak buat?
Saya pergi dulu!
Oh, ya. Makanan tengahari saya.
Awak buat apa di sini?
Awak sedang tunggu sayakah?
Tidak! Saya sedang tunggu Sun-woo!
Sun-woo?
Mak cik, di mana Sun-woo?
Sun-woo? Dia sudah pergi!
Hei, encik!
Oh, Tuhan.
Hei, encik!
Saya akan pergi selama lebih kurang dua hari.
Kalau awak mahu hidup, dengar betul-betul cakap saya.
Awak jangan risau.
Saya tak akan tertangkap, bukan?
Saya pinjam ini dan akan pulangkan segera!
Yang ini juga!
Mereka kata dia sudah tiba di terminal.
Terminal?
Ini sebuah kecemasan!
Tukar pakaian dan bersihkan segalanya!
Habislah awak hari ini! Mari sini!
Awak nak musnahkan hidup awak?
Perlukah mulut saya berbuih dan pengsan
baru awak sedar diri?
Bagaimana jika Bo-ra mendapat rekod jenayah?
Masalah sekarang ialah Bo-ra! Dia sungguh menakutkan!
Tidakkah awak risaukan anak awak?
Sun-woo. Awak ada nampak Bo-ra saya?
Jangan datang ke sini lagi!
Bo-ra!
sync NaSrul07